Canti assasini

Wykonawca: 
Tłumaczenie tytułu: 
Zabójcze pieśni

Entrammo nella vita dalla parte sbagliata
in un tempo vigliacco, con la faccia sudata,
ci sentimmo chiamare sempre più forte,
ci sentimmo morire ma non era la morte

E la vita ridendo ci prese per mano,
ci levò le catene per portarci lontano.
Ma sentendo parlare di donne e di vino,
di un amore bastardo che ammazzava un bambino
e di vecchi mercanti e di rate pagate
e di fabbriche nuove e di orecchie affamate.
pregammo la vita di non farci morire
se non c'era un tramonto da poter ricordare
e il tramonto già c'era, era notte da un pezzo
ed il sole sorgendo ci negava il disprezzo.

Ma sentendo parlare di una donna allo specchio,
di un ragazzo a vent'anni che moriva da vecchio
e di un vecchio ricordo di vent'anni passati,
di occasioni mancate e di treni perduti

E scoprimmo l'amore e scoprimmo la strada,
difendemmo l'onore col sorriso e la spada.
Scordammo la casa e il suo caldo com'era
per il caldo più freddo di una fredda galera
e uccidemmo la noia annoiando la morte
e vincemmo soltanto cantando più forte

E ora siamo lontani, siamo tutti vicini
e lanciamo nel cielo i nostri canti assassini
e ora siamo lontani, siamo tutti vicini
e lanciamo nel cielo i nostri canti bambini.

Weszliśmy w życie błędnymi drzwiami
w podłym czasie, z twarzą spoconą
słyszeliśmy jak nas wołają coraz głośniej
czuliśmy że umieramy lecz to nie była śmierć

I życie śmiejąc się chwyciło nas za rękę
i podniosło łańcuchy żeby zabrać nas daleko
Lecz słysząc o kobietach i winie
o niechcianej miłości która zabijała dziecko
i o starych sprzedawcach, o płaconych ratach
o nowych fabrykach i głodnych uszach
prosiliśmy życie byśmy nie musieli umierać
jeśli nie było zachodu do zapamiętania
i zachód już był i był kawał nocy
a słońce powstając odbierało nam pogardę

Lecz słysząc kobietę mówiącą do lustra
o 20 letnim chłopaku który umierał jako starzec
i o starym wspomnieniu 20 lat minionych
brakujących okazjach i pociągach które uciekły

I odkryliśmy miłość i odkryliśmy drogę
broniliśmy honoru z uśmiechem i mieczem
zapomnieliśmy o domu i jego cieple
które było zimniejsze niż zimne więzienie
i zabiliśmy nudę nudząc śmierć
i zwyciężyliśmy tylko śpiewając coraz głośniej

I teraz jesteśmy daleko, jesteśmy wszyscy bliscy
i rzucamy w niebo nasze zabójcze pieśni
i teraz jesteśmy dalecy, jesteśmy wszyscy bliscy
i rzucamy w niebo nasze pieśni dziecięce.

Autor: 
Massimo Morsello