Czym były "lata ołowiu"?

Latami ołowiu (wł. "anni di piombo") – od tego pierwiastka, którego wszystkie walczące strony nie szczędziły sobie wzajemnie – nazywa się we Włoszech lata 70. i początek lat 80. Był to okres eskalacji przemocy politycznej wyrażającej się na różny sposób: od zaostrzenia retoryki politycznej, przez uliczne starcia grup prawicy, lewicy i sił porządkowych aż po terroryzm na wielką skalę. W ciągu tego dziesięciolecia właściwie na porządku dziennym były takie rzeczy jak demonstracje przeradzające się w poważne zamieszki, zamachy bombowe, porwania dla okupu jak i w celach politycznych czy niewyjaśnione zabójstwa. Śmiało można stwierdzić, że tego wszystkiego z równą chęcią dokonywały organizacje zarówno lewackie jak i neofaszystowskie, choć trzeba przyznać, że lewica miała znaczną przewagę liczebną i znacznie większe poparcie społeczne.

Za symboliczną datę rozpoczęcia "lat ołowiu" uważa się zamach na Piazza Fontana w Mediolanie, gdy 12 grudnia 1969 r. w wybuchu bomby podłożonej w banku zginęło 17 osób a 88 zostało rannych. Do tej pory nie wykryto sprawców, choć ostatnie ustalenia w tej sprawie (z 2005 r.) wskazują, że odpowiedzialnymi za ten zamach byli prawicowi ekstremiści Franco Freda i Giovanni Ventura. Za koniec anni di piombo uważa się początek lat 80. gdy po serii aresztowań spada aktywność Czerwonych Brygad, największej komunistycznej organizacji terrorystycznej. Jednym z najbardziej wstrząsających dla opinii publicznej wydarzeń w czasie między tymi dwoma cezurami było porwanie i zamordowanie przez Czerwone Brygady chadeckiego polityka Aldo Moro w 1978 r.

Zamieszczone zdjęcie stało się jednym z symboli anni di piombo. Zostało zrobione 14 maja 1977 r. w Mediolanie i przedstawia Giuseppe Memo strzelającego do policji w czasie jednej z licznych wówczas manifestacji.

Lata ołowiu
Tematyka: