Krótka historia Obozów Hobbit

Niezwykle ważnym momentem w rozwoju muzyki alternatywnej były Campi Hobbit (Obozy Hobbit), których nazwa nawiązywała do powieści Tolkiena „Hobbit” i „Władca Pierścieni”, oraz do stworzonego przez niego świata honoru, przyjaźni i poświęcenia. Pomysł na to nawiązanie wynikał z faktu, że książki te, zaraz po przetłumaczeniu ich na włoski na początku lat 70. zostały przez lewicę okrzyknięte „reakcyjnymi” i „faszystowskimi”. Z kolei prawica, której odpowiadała wizja garstki bohaterów bohatersko walczącej przeciw licznym wrogom, przyjęła te powieści bardzo pozytywnie i dostrzegła w nich duży potencjał ideologiczny. Marco Tarchi, uczestnik wszystkich trzech Campi Hobbit oraz autor książki o tym fenomenie, tak ocenia wybór nazwy obozów: „Tolkien naszkicował idealny wszechświat, przekraczający materializm i egoizm społeczeństwa w którym przyszło nam żyć. Było genialnym okryciem że ten świat zawiera, mimo swoich ograniczeń, silny ładunek emocjonalny. Dla kogoś, kto był zamknięty w getcie był psychologicznym paliwem, które pozwalało marzyć o ucieczce.” W czasie tych kilkudniowych spotkań działaczy Fronte della Gioventu pod gołym niebem odbywały się dyskusje, prezentacje „alternatywnej grafiki”, dyskusje na tematy społeczne i oczywiście koncerty.

Pierwszy Obóz Hobbit odbył się 11-12 czerwca 1977 r. na boisku miejskim w Montesarchio i okazał się wielkim sukcesem, przede wszystkim dlatego, że po raz pierwszy ponad 1500 młodych, kreatywnych aktywistów z całego kraju mogło się spotkać, zaprezentować swoją twórczość oraz przedstawić swoje poglądy i pomysły na przyszłość. Trzeba zaznaczyć, że szczególne na to ostatnie władze MSI patrzyły podejrzliwie: jednym z zasadniczych celów Campi Hobbit było stworzenie nowego języka, kultury i nowej jakości przekazu, która umożliwiałaby dotarcie z prawicowymi wartościami do reszty społeczeństwa, a na takie rewolucje starzy „missini” patrzyli niechętnie. Marco Tarchi wspomina: „Pierwszy Obóz był dla wielu okazją żeby odkryć, że inny neofaszyzm, znacznie różniący się zarówno od nostalgicznej wersji MSI Almirantego jak i od tej neurotycznej i pełnej przemocy skrajnej prawicy, był możliwy.”

Spotkanie w Montesarchio miało także ogromne znaczenie dla prawicowej muzyki – po raz pierwszy zespoły z tego obszaru mogły wystąpić przed tak szeroką publicznością. To tutaj Mario Bortoluzzi i Junio Guariento zaprezentowali się jako Compagnia dell’Anello i tutaj zaczęła się ich sława. Wystąpiły także inne, znane już, zespoły jak Janus czy Amici del Vento, których występ był głównym punktem wieczornego koncertu. Poza tym na scenie znaleźli się także liczni wykonawcy solowi m. in. Roberto Socco, Fabrizio Marzi, Enzo Matarazzo, Renato Collela oraz jedyna wykonawczyni Andreina Tomada.

Drugi Hobbit miał miejsce w Fonte Romana, w dniach 23-25 czerwca 1978 r. Tutaj, poza występami znanych już zespołów i wykonawców debiutuje Massimo Marsello, którego długą karierę zakończy dopiero śmierć w 2001 r. Na obozie zostaje także nakręcony film uwieczniający najważniejsze wydarzenia, a kaseta z nim jest przegrywana i prezentowana w wielu siedzibach MSI w całym kraju.

W 1979 r. z różnych przyczyn obóz się nie odbywa, za to ten z 1980 (16-20 lipca) pod hasłem „Una festa a lungo attesa” („Święto od dawna oczekiwane”) przechodzi do historii jako najlepszy „Hobbit” jak wspomina Marco Tarchi: „najbardziej udany - dynamiczny, niepokorny, intensywny”. Odbywa się w zamku Camponeschi, gdzie wśród średniowiecznych murów na scenie grane są koncerty, na stoiskach sprzedawane są czasopisma i wydawnictwa muzyczne, a w budynkach toczą się dyskusje i prezentowane są nowe inicjatywy. Cały teren obwieszony jest wielkimi plakatami i bannerami z „grafiką alternatywną” (często nawiązującą do nazwy spotkania, jak np. banner przedstawiający czarodzieja z „Władcy Pierścieni” z podpisem „Gandalf żyje i walczy wraz z nami”). Co ważne, tym razem wstęp na obóz mają nie tylko prawicowi działacze, ale wszyscy zainteresowani, w tym także dziennikarze, którzy poświęcają temu wydarzeniu dużo uwagi.

Tematyka: