Włoska scena prawicowa: historia

Wszystko zaczęło się w w latach 70. - legendarnych „latach ołowiu", okresie politycznej przemocy i terroryzmu. Mniej więcej na początku tego okresu młodzi, prawicowi działacze (należący głównie do Fronte della Gioventu, młodzieżówki MSI), stwierdzili, że stare faszystowskie pieśni z okresu Republiki Socjalnej nie pasują już do nowych warunków społecznych i nowych wyzwań, zaczęli więc wyrażać swoje nadzieje, obawy i marzenia w pisanych przez siebie piosenkach. Na początku są to utwory o prostej aranżacji, składające się głównie z gitary i wokalu (lub kilku gitar / kilku głosów), ale z czasem kolejne zespoły coraz bardziej wzbogacają swoją twórczość dodając kolejne instrumenty i podnosząc jakość wykonania i nagrań.

W taki sposób powstają pierwsze, legendarne zespoły włoskiej sceny muzycznej: Gruppo Padovano di Protesta Nazionale (1974, później Compagnia dell'Anello) z Padwy oraz Amici del Vento (1975) z Mediolanu. Twórczość tych zespołów wniosła świeży powiew do kulturalnego środowiska prawicy: powstała muzyka pisana przez młodych i dla młodych, charakteryzująca się już nie nostalgią za czasami Republiki Socjalnej ale buntowniczym i pełnym zapału podejściem do współczesnego świata. Piosenki GPdPN i AdV łączyły w sobie wpadającą w ucho muzykę z tekstami na wysokim poziomie, często wzbogaconych ciętą ironią pod adresem absurdów ówczesnego świata. Jednym z przykładów takich satyrycznych piosenek jest „Trama nera" AdV - jedyny utwór z tego obszaru, która wyrywa się z „faszystowskiego getta" i jest znana i śpiewana w całym kraju – do tego stopnia, że zostaje wybrana „najczęściej słuchaną piosenką" w rankingu pewnej sycylijskiej rozgłośni związanej z Partią Socjalistyczną.

Druga połowa lat 70. przynosi prawdziwy rozkwit prawicowej sceny: powstają takie zespoły jak ZPM, Janus (pierwszy zespół grający rocka), Nuovo Canto Popolare czy mniej znane Acroma i Vento del Sud. Występują też liczni wykonawcy solowi, jak choćby Michele di Fio' i Massimo Morsello.

Momentem przełomowym dla rozwoju włoskiej muzyki alternatywnej były Obozy Hobbit (Campi Hobbit) - kilkudniowe festiwale muzyczne organizowane przez Fronte della Gioventu w latach 1977-1980, w trakcie których pod gołym niebem odbywały się koncerty, występy kabaretów, prezentacje "alternatywnej grafiki", oraz dyskusje na tematy społeczne i polityczne. Były one wyjątkową okazją na spotkanie działaczy z innych części kraju, wymianę doświadczeń i pomysłów.

Mimo tak dynamicznego rozwoju pod koniec lat 70., na początku lat 80. scena „muzyki alternatywnej" przechodzi poważny kryzys. Jest to spowodowane przede wszystkim nagonką na środowiska prawicowe, rozpętaną po zamachu na stacji kolejowej w Bolonii (o który zostaje oskarżona skrajnie prawicowa organizacja terrorystyczna NAR), na skutek której wielu aktywistów zostaje aresztowanych, a wielu - jak np. Massimo Morsello - zmuszonych do emigracji. Większość zespołów z lat 70. rozwiązuje się, na scenie pozostaje przede wszystkim Compagnia dell'Anello.

Z drugiej strony lata 80. to czas rozwoju zespołów muzyki oi! i RAC. Na przestrzeni dekady powstaje wiele takich zespołów, ale znaczna część z nich, jak np. Plastic Surgery, Hope&Glory czy Nomina Dresda pozostawia po sobie bardzo mało utworów. Bogatszą twórczość mają takie grupy jak Peggior Amico z Verony czy Verde Rosso Bianco. Pod koniec lat 80. (1987 r.) pojawia się także zespół Intolleranza, z historyczną piosenką „Come il Vento". W tym samym czasie rozpoczyna swoją działalność „Power Skin".

W latach 90. następuje ciągły rozwój sceny RAC oraz ogólnie „rocka tożsamościowego", i to rozwój tak dynamiczny, że trudno jest krótko wymienić choćby najbardziej najsławniejsze zespoły, nie wspominając już nawet o tych mniej znanych. I tak, w tej dekadzie powstają m. in. takie zespoły jak: Gesta Bellica, Antica Tradizione, ADL 122, Hobbit, DDT, Delenda Carthago, Legittima Offesa, Non Nobis Domine czy ZetaZeroAlfa. W roku 1999 rozpoczyna swoją karierę Skoll - obecnie najsławniejszy wykonawca solowy z tego obszaru. W tym samym czasie swoją działalność rozpoczynają takie zespoły jak Ultima Frontiera i Malanatt.

Początek XXI w. jest również bardzo obiecujący pod względem rozwoju włoskiej muzyki prawicowej, choć może powstałe w tym czasie zespoły nie są tak znane, jak te z lat 90. W tym okresie (2008) powstaje zespół Nessuna Resa, znany w Polsce z występu na festiwalu Orle Gniazdo. Na uwagę zasługuje także „Esperia" - jedyna grupa w całej historii włoskiej (a może i europejskiej) muzyki tożsamościowej, złożonej w 100% z kobiet, a ściślej: licealistek w chwili założenia zespołu (2006). Mimo młodego wieku, zdolne dziewczyny radziły sobie na scenie nie gorzej niż ich koledzy, lecz po kilku latach zakończyły działalność.

Artykuł ukazał się na stronie narodowcy.net: http://www.narodowcy.net/kultura/8274-wloska-scena-prawicowa-cz-i
Na zdjęciu: Gruppo Padovano di Protesta Nazionale

Gruppo Padovano di Protesta Nazionale
Tematyka: