Włoska scena prawicowa: wykonawcy

Włoska scena prawicowa ma długą i bogatą historię, na którą składa się wiele zespołów, grających bardzo różnorodną muzykę: od refleksyjnej „poezji śpiewanej", przez wpadający w ucho folk po ciężki rock. Każdy z tych zespołów wnosi swój wkład w rozwój włoskiej sceny, ale ponieważ nie sposób przedstawić wszystkich omówmy tylko kilka najbardziej znanych.

Z zespołów grających cięższą muzykę warto wspomnieć przede wszystkim dwa: Malnatt i Gesta Bellica. Malnatt jest zespołem założonym w 1999 r. w Mediolanie. Jego członkowie piszą na swojej stronie, że grają folk metal, lecz ogólnie częściej są zaliczani do wykonawców z gatunku RAC czy oi! Wydali 5 albumów, z czego ostatni „In faccia al mondo ostile" w zeszłym roku. Gesta Bellica to z kolei jeden z najdłużej istniejących zespołów włoskiej sceny RAC. Powstał w 1990 r. w Weronie i, pomijając roczną przerwę na przełomie lat 2006-2007, wciąż występuje i nagrywa.

Hard rock gra również ZetaZeroAlfa - oficjalny zespół ruchu CasaPound Italia. Zespół ten powstał w 1997 r. i nagrał od tego czasu 8 albumów. ZZA stanowi pod wieloma względami awangardę włoskiej sceny, nie tylko grając nowoczesną muzykę na wysokim poziomie, lecz także wprowadzając w życie nowe pomysły kulturalne i społeczne – i tak, na przykład, ZZA w 2005 r., jako pierwszy zespół prawicowy, zagrali w więzieniu. Muzycy wielokrotnie występowali także za granicą, m. in. we Francji, Niemczech, Kanadzie oraz Tajlandii. Ciekawostką jest fakt, że ich koncerty są ubarwiane praktyką zwaną „cinghiamattanza", co można by przetłumaczyć jako „paskowa masakra" i polegającą na wzbogacaniu pogo wzajemnym biciem się przez uczestników paskami od spodni.

Również rock, chociaż nieco lżejszy, grała Ultima Frontiera – zespół założony w 1998 r. w Trieście, a oficjalnie rozwiązany w marcu tego roku. Mimo, że grupa ta już nie istnieje to jednak warto niej wspomnieć, ponieważ wciąż jest jedną z najchętniej słuchanych kapeli rockowych na włoskiej scenie prawicowej. Jest też dosyć dobrze znana także w Polsce, częściowo za sprawą polskiego coveru piosenki „Sei un patetico" zatytułowanego „Jesteś żałosny", nagranego przez Zjednoczonych Patriotów. Zespół nagrał 4 albumy studyjne, zawierające piosenki o bardzo zróżnicowanej tematyce i brzmieniu.

Innym ciekawym rockowym zespołem jest 270bis. Jest to zespół założony przez Marcella De Angelis, dzisiaj polityka partii Popolo della Liberta, a w latach 70. działacza skrajnie prawicowej organizacji Terza Posizione. Marcello zaczyna pisać piosenki w wieku 16 lat, lecz nie ma możliwości rozwinięcia kariery muzycznej – w 1980 r. wraz z wieloma innymi prawicowymi aktywistami zostaje zmuszony do emigracji, ponieważ zostaje wydany za nim list gończy. W trakcie pobytu w Lodnynie na prośbę przyjaciela zaczyna nagrywać swoje piosenki i wysyłać mu kasety do Włoch. Po kilku latach wraca do Włoch i decyduje się odbyć karę nałożoną za „złamanie paragrafu 270 bis kodeksu karnego" dotyczącego udziału w „stowarzyszeniach wywrotowych, mających na celu obalenie porządku demokratycznego". Po wyjściu na wolność (1989 r.) Marcello zakłada w 1993 r. zespół, który nazywa właśnie od paragrafu, z mocy którego został skazany. Utwory 270 bis charakteryzują się lekkim, melodyjnym brzmieniem, a najbardziej znane piosenki to m. in. „Non scordo" i „Claretta e Ben".

Bardzo ciekawą postacią na włoskiej scenie tożsamościowej jest Federico "Skoll" Goglio, artysta nawiązujący do tradycji „bardów" („cantautori") i łączący w swojej twórczości melodyjny folk z rockowym brzmieniem oraz bardzo poetyckimi tekstami. Jest to również jeden z najbardziej aktywnych twórców tego obszaru – w ciągu swojej 12 letniej kariery nagrał aż 8 albumów solowych.

Interesującą grupą jest także powstały w 2009 r. zespół La Vecchia Sezione, grający tylko akustyczne covery starych piosenek z tradycji muzyki alternatywnej. Mimo, że we współczesnych czasach ta folkowa muzyka może wydawać się „niedzisiejsza" to jednak zespół cieszy się wielką popularnością i gra wiele koncertów, ponieważ ich występy są jedną z bardzo niewielu możliwości usłyszenia na żywo legendarnych utworów z początków muzyki tożsamościowej.

O tym, że ta tradycyjna „muzyka tożsamościowa" nie jest jeszcze zapomniana świadczy niesłabnąca popularność zespołu Compagnia dell'Anello, który nie schodzi ze sceny od blisko 40 lat i wciąż przyciąga na swoje koncerty tłumy. W ciągu lat skład zespołu wielokrotnie się zmieniał, ale wciąż, od I Obozu Hobbit (1977), liderem pozostaje Mario Bortoluzzi. W trakcie swojej długiej działalności zespół nagrał 6 albumów oraz stworzył wiele piosenek, które stały się swoistymi hymnami włoskiej prawicy, na czele z piosenką „Il domani appartiene a noi" - włoską wersją piosenki "Tomorrow belongs to me", najpierw nieoficjalnym hymnem Fronte della Gioventu a potem w latach 1996-2009 już oficjalnym hymnem Azione Giovani, młodzieżówki partii Alleanza Nazionale (Sojuszu Narodowego).

Wiele z tych zespołów i wykonawców, bardzo różnych pod względem wykonywanej muzyki, wystąpiło wspólnie 16. grudnia na Concerto per Carlo (Koncercie dla Carlo), organizowanym w trzydziestą rocznicę śmierci założyciela legendarnego zespołu Amici del Vento. Na scenie pojawiło się 14 zespołów i wokalistów reprezentujących całą historię włoskiej muzyki tożsamościowej, od Compagnii dell'Anello do La Vecchia Sezione. Wystąpiły także zespoły rockowe: Hobbit, Gesta Bellica, DDT oraz soliści: Fabrizio Marzi, Gabriele Marconi czy Francesco Mancinelli oraz Skoll. Prawdziwa historia włoskiej muzyki prawicowej w jeden wieczór!

Jak więc widać włoska scena prawicowa jest niezwykle zróżnicowana a do tego na bardzo wysokim poziomie. Nie pozostaje nic, jak tylko polecić ją wszystkim wielbicielom europejskiej muzyki tożsamościowej – z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie!

Artykuł ukazał się na stronie narodowcy.net: http://www.narodowcy.net/kultura/8414-wloska-scena-prawicowa-cz-ii
Zdjęcie: Gesta Bellica na koncercie Concerto per Carlo 2013

Tematyka: